1 อยากเข้าใจสิ่งใด, ต้องเริ่มจากการยอมรับ ว่าเราไม่เข้าใจสิ่งนั้น
2 ความเหงา มิได้ขึ้นอยู่กับความกว้างใหญ่ของพื้นที่รอบตัว มันขึ้นอยู่กับพื้นที่ว่างเล็กเล็กข้างข้างตัว.
3 ทุกที่มีความเศร้า ตราบที่เรา พกมันไปด้วย.
4 เมื่อความรักหมดลง สิ่งที่เหลือ คือความพยายาม.
5 บางครั้ง เรายอมแพ้ เพราะแค่กลัวว่าจะไม่ชนะ.
6 เรื่องเกิดขึ้นมานานแค่ไหน ไม่สำคัญเท่า มันยังคงอยู่หรือเปล่า ในวันนี้.
7 บางที เราบอกรักเพื่อความสบายใจ มิใช่ต้องการคำตอบ.
8 ยิ่งพยายามรักกันมากเท่าไร, ความจริงก็ค่อยค่อยเผยตัวออกมา, ว่าเราไม่ได้รักกันแล้ว.
9 น้ำตาของจริง, มักไหลออกมาโดยที่เราไม่รู้ตัว, รอยยิ้มของจริงก็เช่นกัน.
10 ความทรงจำที่หล่นหาย, ไม่มีใครเก็บมาคืนเราได้, แต่ไม่เป็นไร, มันคงไม่ค่อยสำคัญ.
11 การลืม, ทำได้ยาก, ที่พอทำได้คือ, ไม่เพิ่มความทรงจำ.
12 ความทรงจำยังคงอยู่กับฉัน, คนในความทรงจำ, หายไป.
13 ความอึดอัด, ไม่ต้องการคนจำนวนมากในที่แคบ, บางครั้งมันเกิดขึ้นขณะที่คนสองคนอยู่ในที่ล่งกว้าง.
14 หลังคำว่ารักถูกเอ่ยออกมา, ทุกอย่างก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป, ไม่ใกล้กันมากขึ้น, ก็ห่างกันมากขึ้น.
15 ทุกคน, ล้วนต้องการ, บางคน.
16 ผิดหวังกับใครคนหนึ่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า, แปลว่าเขา, สำคัญกับเราพอสมควร.
17 เราต่างกลัวความผิดหวัง, แต่เมื่อผิดหวังแล้ว, ก็ไม่มีอะไรให้กลัวอีก.
18 ปลอบตัวเอง, ว่าเธอไม่ใช่, คือวิธีทำให้เจ็บปวดน้อยลง.
19 คำว่าจบ, ที่สมบูรณ์, ต้องจบทั้งสองคน.
21 การพยายามทำทุกสิ่งให้ปกติ, ไม่ปกติอย่างยิ่ง.
22 สิ่งใดที่ต้องพยายามจำ, สิ่งนั้นไม่สำคัญจริง.
23 สิ่งที่บอกไม่เคยจริง, สิ่งที่จริงไม่เคยบอก.
24 ที่ใดมีรัก, ที่นั่นไม่มีสมาธิ.
25 การพูดคำว่ารัก, ในบางกรณี, มีความหมายว่าลาก่อน.
26 สิ่งที่ไม่บอก, สำคัญกว่า, สิ่งที่บอกออกมา.
27 คนที่ทำให้เรามีพลัง, คนที่ทำให้เราหมดพลัง, คนเดียวกัน.
28 บางความรักจบลง, เพราะความไม่รู้จบ, ของความรัก.
29 สิ่งมีค่าของบางคน, เป็นเพียงของเล่น, ของบางคน.
30 สิ่งที่โหดร้ายกว่าการไม่รัก, คือ, รักที่ไม่จริง.
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น